هوم!

* برای دوباره وبلاگ نوشتن... مدت ها بود دنبالش بودم... اما باید یک چیزی می شد تا شروع کنم... حالا هم در این لحظه هیچی نشد و شروع کردم... مثل همیشه که منتظرم یک چیزی بشه ولی خب نمی شه!

* گاهی... گاهی... و خب گاهی...!

* از دی ماه پارسال بود... شروع کردیم... با هم... جلسه اول تحریریه... به زور هفت، هشت نفر می شدیم... یادم نمی ره... آقای میرمیرانی و صدری در اون جلسه گفتن قراره هفته نامه ای باشیم ۶۸ صفحه... همون موقع همه ما زدیم زیر خنده... ما ؟ ۶۸ صفحه؟ هر هفته؟!! ... و شروع شد... هر هفته تلاش بیشتر... عشق بیشتر... شب بیداری های بیشتر... تا رسیدیم بعد از عید... کارها بیشتر و بیشتر و شور و شوق در حدی به وسعت نهایت.... تا این که اون سه شنبه کذایی خرداد ماه رسید... صبح اون روز مثل همیشه کارهای نهایی صفحه ام رو انجام دادم و مثل همیشه بعد از تموم شدن کارم اومدم بیرون... خداحافظ تا جلسه فردا.... اما اون سه شنبه مثل سه شنبه های قبل نبود... بعد از ظهر، آقای مدیرمسئول با یک نامه وارد تحریره شد... متن نامه ساده بود و کوتاه... هفته نامه « مردم و جامعه » به دلیل انشار نامنظم (!) از سوی هیات نظارت بر مطبوعات توقیف شد.... تا ایمان بیاوریم به لعنت خدا به این سه شنبه های محسن چاووشی... به قول سحر طلوعی طعم توقیف تلخ نبود... گس و خشک است...

* چهره ی صفایی فراهانی از یادم نمی رود... زمانی که برای همون نشریه مرحوم به دفترش رفتیم برای مصاحبه... روزهای نزدیک به انتخابات... جدی بود و محکم حرف می زد... با جدیت از ایستادگیش در برابر هر حرف زوری سخن می گفت... از خاطراتش گفت وقتی حتی جلوی حرف خاتمی هم ایستادگی کرده... و... وقتی در فیلم دادگاه اعترافات چهره ی او  را که در جایگاه متهمین دیدم........  ......... ....... ........ ........

* نمی دونم چه حس خود آزاری در من وجود داره... حس جالبیه... وقتی چیزی رو که دارم بهش نزدیک می شم.... خودم رو ازش دور می کنم... و وقتی ازش دور شدم... حسرت و دوباره سعی برای بدست آوردن اون... و این سیکل ادامه دارد...

* گناه بی اراده...

بدجوری هوس کردم بنویسم..... حرف ها خیلی زیادن.... خیلی... از این پنج، شش ماهه... هیجان... کار... شب بیداری... امید... نا امیدی و در انتها... یعنی این انتهاست؟!... یا ....؟! می نویسم... زود....

این جا به یک خانه تکانی نیاز دارد...! به یک گرد و خاک گیری اساسی...! باز هم دوست دارم بنویسم...!

* نبودم ... هستم ... در واقع بودم ... شایدم نبودم ... ولی مهم اینه که هدف مهم تره یا هنر ... نه ؟!

 * تابستان خیلی وقته که تموم شده ... اما به جرات می گم ... یکی از بهترین تابستان های من بود .. بدون شک ... همه چی عجیب دست به دست هم داد ... حالا مهم نیست که اون طور خوب پیش نرفت ... که خب اون هم باز زیر سر این پاییز لعنتیست دیگه ! همین پاییزی که خودم متولدشم ...

 * تا حالا فکر کردید که پیوند زرافه و گورخر چه چیز باحالی میشه ؟!

 * چه جالب است این حس تعلیق ... نمی دانی که می شود یا نمی شود ... نمی دانی که می خواهی یا نمی خواهی ... نمی دانی که ... فقط می دانی که نمی دانی ! ... و این حس همان است که هر روز باهاش تصمیم می گیری ... و در نتیجه ... نمی دانی که چه می خواهی ! گاهی به نتیجه قبلی می رسی و گاه جدید ... و هی این سیکل تکرار می شود ... و تو فقط در شیرینی این سرگردنی خود را همراه می کنی ... و می گویی گور بابای هر چی فکره ... !

 * یادم هست ... یادت نیست ...!